42 წელი მთელი ცხოვრება გეგონება. ამ დროის განმავლობაში ადამიანები იცვლიან საცხოვრებელ ადგილს, პროფესიას, ქმნიან ოჯახებს, ზრდიან შვილებსა და შვილიშვილებს. თუმცა არსებობს ღირებულებები, რომლებზეც დროს ძალა არ შესწევს. ერთ-ერთი ასეთი ღირებულება სწორედ სასკოლო მეგობრობაა.
სულდის სკოლის კურსდამთავრებულები, რომლებმაც სკოლა 42 წლის წინ დაასრულეს, კვლავ შეიკრიბნენ მშობლიურ სოფელში. ისინი სხვადასხვა ქალაქიდან და ქვეყნიდან — სომხეთიდან და რუსეთის სხვადასხვა ქალაქიდან ჩამოვიდნენ ერთი მიზნით: კვლავ ეგრძნოთ ის სითბო, რომელსაც სასკოლო წლებში განიცდიდნენ, და ერთად აღენიშნათ სკოლის დამთავრების 42-ე წლისთავი. მშობლიურ სოფელში თანაკლასელები მათ დიდი სიყვარულითა და სითბოთი შეხვდნენ.
სკოლის ეზო კვლავ აივსო სიცილით, მღელვარებითა და თბილი ჩახუტებით. ყოველი კუთხე-კუნჭული მოგონებებს აცოცხლებდა, ხოლო ყოველი შეხვედრა, თითქოს, წამით აქარწყლებდა გასულ ათწლეულებს.
კურსდამთავრებულთა შეხვედრა სრულფასოვანი გახდა მათი საყვარელი მასწავლებლების: ლაურა მუსიკიანის, სონია ეპრიკიანისა და ვერონ პეტროსიანის დასწრების წყალობით.
კლასის 18 მოსწავლიდან 15 ესწრებოდა. თუმცა, ამჯერად მათ 3 თანაკლასელის არყოფნა საპატიოდ მიიჩნიეს და ისინი არასწრებად არ აღუნიშნავთ.
ერთ-ერთი კურსდამთავრებული, გრიშა თოროიანი, რომელიც დღეს რუსეთის ქალაქ ხაბაროვსკში ცხოვრობს, საკუთარ სამშენებლო კომპანიას ხელმძღვანელობს და ხაბაროვსკის საპატიო მოქალაქეა. მიუხედავად იმისა, რომ მშობლიური სოფლიდან შორს ცხოვრობს, იგი ყოველმხრივ ცდილობს, სასარგებლო იყოს თავისი თანამემამულეებისთვის. მან ვერ შეძლო აღელვების დამალვა:
„ცხოვრებამ სხვადასხვა გზით დაგვაშორა, მაგრამ გული ყოველთვის აქ, სულდაში რჩებოდა. არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად წარმატებული ხარ, არ აქვს მნიშვნელობა, რა დიდ საქმეებს აკეთებ, ყველაზე მყარი საძირკველი სწორედ სკოლაში იყრება. ყველაფერი წარმავალია, რჩება მხოლოდ ადამიანური ურთიერთობები და კარგი მოგონებები. დღეს, როდესაც კვლავ ერთად შევიკრიბეთ, ვხვდები, რომ ნამდვილი სიმდიდრე შენ მიერ აშენებული შენობები კი არა, ის ადამიანებია, ვისთან ერთადაც ბავშვობა გაიარე“
განსაკუთრებული დარიგება მოჰყვა ბატონ საიათ ჯანოიანისგან, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში დირექტორის ამპლუაში ხელმძღვანელობდა სულდის სკოლას და დღესაც აგრძელებს პედაგოგიურ მოღვაწეობას მშობლიურ კერაში.
„ჩვენი კლასი უნიკალური იყო. ყველა გოგონა ისეთი ჭკვიანი და აღზრდილი იყო, რომ ყველამ სოფლის გარეთ იქორწინა. მათ არ ისურვეს აქ დარჩენა და ჩვენი სოფლის განვითარება“, — ხუმრობს ბატონი ჯანოიანი.
„ჩვენ სხვა ადგილების გასავითარებლად წავედით, რადგან ჩვენი სოფელი ისედაც ყოველთვის განვითარებული იყო“, — ხუმრობითვე უპასუხეს თანაკლასელებმა.
ისინი მსჯელობდნენ იმაზე, თუ რას ელოდნენ ცხოვრებისგან და რა აქვთ დღესდღეობით.
„სკოლის დამთავრების შემდეგ სამედიცინო ინსტიტუტში ჩავაბარე, მერე გავთხოვდი და იქ დავრჩი“, — აღნიშნა ვარდერ მარაბიანმა.
„მეც სამედიცინო სასწავლებელში ვსწავლობდი, ახლა რუსეთში ვცხოვრობ“, — განაგრძო გაიანე მარაბიანმა.
თითოეულმა მათგანმა საკუთარი ცხოვრებიდან რაღაც მოყვა და ყველა იმ დასკვნამდე მივიდა, რომ დღეს ყველას აქვს ყველაზე მთავარი: ოჯახი, შვილები, შვილიშვილები და ერთმანეთი. ამდენი წლის შემდეგაც კი მათ შეინარჩუნეს ის ძველი სითბო და სიყვარული ერთმანეთის მიმართ და, მიუხედავად იმისა, რომ დრომ და მანძილმა ისინი ოდნავ დააშორა, ეს შეხვედრა კავშირების განმტკიცებისა და უფრო მეტი ურთიერთობის საბაბი გახდება.
ეს შეხვედრა გახდა არა მხოლოდ ძველი მეგობრების ხელახლა ნახვის შესაძლებლობა, არამედ მშობლიურ სოფელში დაბრუნების, საკუთარ ფესვებთან შეხებისა და განვლილი გზის შეფასების საშუალებაც.
სულდამ ეს დღე კვლავ საკუთარი შვილების სიცილით იცოცხლა. ხოლო 42 წელი, რომელიც ასე ხანგრძლივი ჩანდა, თვალის დახამხამებაში ერთ სასკოლო დღედ იქცა.
ასეთი შეხვედრები გვახსენებს, რომ დროს შეუძლია შეცვალოს ადამიანები, მაგრამ მას არ ძალუძს გააფერმკრთალოს ის მოგონებები და კავშირები, რომლებიც სასკოლო მერხთან იბადება. და სანამ ადამიანები ბრუნდებიან მშობლიურ სოფელში, სტუმრობენ თავიანთ სკოლას და კვლავ ერთ მერხთან იკრიბებიან, სულდის ისტორია და სულიერი სიცოცხლე თაობიდან თაობას გადაეცემა.
