18 წლის ასაკში სარქის ტონაკანიანი უკვე ორგზის ევროპის ჩემპიონი, სამგზის მსოფლიო ჩემპიონი და კიკბოქსინგში საქართველოს 15-გზის ჩემპიონია. ხელის მძიმე ტრავმის შემდეგ მან სპორტში დაბრუნება და მსოფლიო ჩემპიონის ტიტულის ხელახლა მოპოვება შეძლო. დღეს ახალგაზრდა სპორტსმენი ოცნებობს, პროფესიულ დონეზე აშშ-ში იასპარეზოს, შემდეგ კი მშობლიურ ახალქალაქში დაბრუნდეს, რათა აქ სპორტი განავითაროს.
სარქის ტონაკანიანი 18 წლისაა. მამამისი, სერგეი ტონაკანიანი, კიკბოქსინგის მწვრთნელია. სარქისმა სპორტულ დარბაზში სიარული სამი წლიდან დაიწყო, ხოლო ამ სპორტით პროფესიონალურად დაკავება — ხუთი წლიდან.
მიუხედავად ახალგაზრდული ასაკისა, მან უკვე მოიპოვა კიკბოქსინგში თითქმის ყველა ყველაზე პრესტიჟული ტიტული. ერთადერთი მწვერვალი, რომელიც მისთვის ჯერ კიდევ მიუწვდომელი რჩება, ოლიმპიური ოქროა. თუმცა, როგორც сам სპორტსმენი აღნიშნავს, კიკბოქსინგი თავისი სიხისტის გამო ოლიმპიური თამაშების პროგრამაში დღემდე არ შედის.
სპორტული კარიერის განმავლობაში სარქის ტონაკანიანმა მონაწილეობა მიიღო მრავალ საერთაშორისო შეჯიბრებაში და შთამბეჭდავ შედეგებს მიაღწია. მის კოლექციაში უკვე 70-ზე მეტი მედალია. მსოფლიოს, ევროპისა და საქართველოს ჩემპიონობის გარდა, მის ანგარიშზეა მრავალი გამარჯვება სომხეთის, თურქეთის, მოლდოვისა და კავკასიის ღია ჩემპიონატებზე. მისი შეუვლელი მწვრთნელი კვლავ მამა — სერგეი ტონაკანიანია.
გასულ წელს, მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ, სარქისმა ხელის სერიოზული ტრავმა მიიღო და ხუთი თვის განმავლობაში მკურნალობდა. ამიტომ გამარჯვება, რომელიც მან ორი კვირის წინ WKF-ის კიკბოქსინგის მსოფლიო თასზე მოიპოვა, მისთვის განსაკუთრებით ღირებული გახდა. ტურნირი 25-დან 27 ივნისამდე კიშინიოვში, Orange Arena-ზე იმართებოდა.
სპორტსმენის თქმით, ეს მის კარიერაში ყველაზე მძიმე გამარჯვება იყო.
„ჩემთვის ყველაზე რთული და მნიშვნელოვანი WKF-ის ბოლო მსოფლიო თასი გახდა, სადაც ჩემპიონი გავხდი. ხელის ტრავმის შემდეგ ოთხი თვე ვმკურნალობდი და ძალიან ვშიშობდი, რომ ბრძოლის დროს არ დავღალატებინე. გარდა ამისა, ჩემი მოწინააღმდეგე ჩემზე ოთხი წლით უფროსი იყო“, — ყვება სარქის ტონაკანიანი.
ტრავმის შემდეგ მან დამატებით ბოქსზეც დაიწყო სიარული, რათა ხელები გაემაგრებინა.
„კიკბოქსინგში როგორც ფეხები, ისე ხელებიც ძლიერი უნდა იყოს“, — ამბობს სპორტსმენი.
ბოქსის გარდა, ის ცურვითაც არის დაკავებული. კვირაში ექვსი დღე სარქისი დღეში სამ-ოთხ საათს ვარჯიშობს. მას სჯერა, რომ დიდ გამარჯვებებს მხოლოდ დაუღალავი შრომით მიაღწევ. თუმცა აღიარებს, რომ ხანდახან, როდესაც დიდ დაღლილობას გრძნობს, თავს ორ-სამ დღიან დასვენების უფლებას აძლევს.
სარქისი საკუთარ თავში დარწმუნებული ახალგაზრდაა, რომელმაც ზუსტად იცის, რა სურს ცხოვრებისგან.
https://flic.kr/p/2sqwD1D
კითხვაზე, თუ როგორ ეპყრობა დედა სპორტის ასეთ ხისტ სახეობას, სარქისი ღიმილით პასუხობს:
„ის უკვე შეეჩვია. თექვსმეტი წელია ერთსა და იმავეს ხედავს — ჯერ მამა ვარჯიშობდა, ახლა მე“.
სპორტსმენი არ მალავს, რომ მშობლები მისი წარმატებებით ამაყობენ. ამასთან, მას კარგად ესმის, რომ სპორტული კარიერის შემდგომი განვითარებისთვის უფრო დიდ ქალაქში გადასვლაა საჭირო.
„იმისთვის, რომ გახდე პოპულარული და ცნობადი სპორტსმენი, ახალქალაქიდან უნდა წახვიდე“, — მიაჩნია მას.
სარქისის ყველაზე სანუკვარი ოცნება აშშ-ში წასვლა და პროფესიულ ტურნირებზე ასპარეზობაა. თუმცა, სპორტული კარიერის დასრულების შემდეგ, მას შინ დაბრუნება სურს:
„მინდა ისევ ახალქალაქში დავბრუნდე და აქ განვავითარო სპორტი, რათა ჩვენი ქალაქი ნამდვილად სპორტული გახდეს“.
სპორტში მიღწეული წარმატებების მიუხედავად, სარქისი უმაღლესი განათლების მიღებასაც გეგმავს, თანაც არა სპორტული მიმართულებით.
https://flic.kr/p/2sqGQJB
სპორტული კარიერა მარადიული არ არის. ადრე თუ გვიან ის მთავრდება და ადამიანმა სადმე უნდა იმუშაოს. სწორედ ამიტომ მინდა განათლების მიღება“, — ამბობს ის.
გასულ წელს სარქისმა სკოლა დაამთავრა და სამცხე-ჯავახეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩაირიცხა. ჯერჯერობით ის მოსამზადებელ (ნულოვან) კურსზე სწავლობს და მომავალი პროფესია საბოლოოდ ჯერ არ აურჩევია.
შეჯიბრებების წყალობით მან უკვე მოასწრო მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში ყოფნა, რაფითაც ძალიან ამაყობს.
სარქის ტონაკანიანი კიკბოქსინგში საქართველოს ეროვნული ნაკრების წევრია. საერთო ჯამში, ეროვნულ ნაკრებში ახალქალაქს 12 სპორტსმენი წარმოადგენს.
ამასთან, ახალგაზრდა სპორტსმენი სურბ ხაჩის ეკლესიის დიაკვანია; იგი ცდილობს ხელი არ გაუშვას წირვა-ლოცვებს და სასულიერო პირებს დაეხმაროს.
როგორც აღმოჩნდა, ჩემპიონი არა მხოლოდ მიზანდასახული სპორტსმენი, არამედ რომანტიკოსიცაა. მისი ერთ-ერთი უჩვეულო გატაცება ვარსკვლავებზე დაკვირვებაა.
„ძალიან მიყვარს ვარსკვლავებიან ცას ყურება. განსაკუთრებით სირიუსი მიყვარს — ვიცი, სად და რომელ საათზე შეიძლება მისი დანახვა. არ ვიცი, საიდან გამიჩნდა ეს გატაცება, მაგრამ ძალიან მიყვარს ვარსკვლავებზე ტელესკოპით დაკვირვება“, — ყვება სარქისი.
