სოციალური ქსელების განვითარების ეპოქაში, როდესაც ბლოგერობა და საკუთარი კონტენტის შექმნა ყოველდღიური ცხოვრების ჩვეული ნაწილი გახდა, უკვე იშვიათად ვინმეს გააკვირვებს ადამიანი, რომელიც აუდიტორიას მოვლენებს, დაკვირვებებსა და ისტორიებს უზიარებს. თუმცა, ახალქალაქის შედარებით დახურულ საზოგადოებაში, სადაც ყველას აქვს ამის უფლება — თუნდაც ძალიან მოინდომოს, ისეთი ბლოგერის გამოჩნებმა, რომელიც ამავდროულად სახელმწიფო თანამდებობას იკავებს, ბევრისთვის მოულოდნელობა აღმოჩნდა.
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დეპუტატი, საკრებულოს თავმჯდომარის მოადგილე ნაირ ირიციანი ახალქალაქის ერთ-ერთი გამოცდილი და პოლიტიკურ სფეროში ხანგრძლივად მომუშავე წარმომადგენელია. პოლიტიკაში ის არასამთავრობო სექტორიდან მოვიდა, სხვადასხვა პარტიაში იმყოფებოდა და მრავალ ხელმძღვანელ თანამდებობას იკავებდა. თუმცა, ბოლო დროს მისი სახელი სულ უფრო ხშირად გვხვდება არა მხოლოდ პოლიტიკური საქმიანობის კონტექსტში, არამედ სოციალურ ქსელებშიც, სადაც ის მუნიციპალიტეტის სხვადასხვა კუთხიდან ვიდეოებსა და ფოტოებს აზიარებს.
მის Facebook-გვერდზე ბევრნაირ რამეს ნახავთ: ძველ ეკლესიებს, ისტორიულ ძეგლებს, ბუნებრივ ღირსშესანიშნაობებს, შორეულ სოფლებს, გზებს, ადგილობრივი თვითმმართველობის განხორციელებულ პროექტებსა და ყოველდღიური ცხოვრების ჩვეულებრივ სცენებს. ზოგჯერ ეს ვიდეოები ეხება ისეთ ადგილებს, რომლებზეც ბევრმა არაფერი იცის, ზოგჯერ კი — სრულიად მოულოდნელ კადრებს, რომლებიც ასიათასობით ნახვას აგროვებს.
დღეს მის გვერდს 27 ათასზე მეტი გამომწერი ჰყავს. ირიციანი იმედოვნებს, რომ ახალ წლამდე ეს რიცხვი 30 ათასს მიაღწევს. მის გვერდზე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ვიდეო — ღორი, რომელიც წვიმის შემდეგ ქუჩებში დაძრწის — დაახლოებით 835 ათასმა ადამიანმა ნახა. იყო სხვა პუბლიკაციებიც, რომლებმაც 500-ათასიანი ზღვარი გადალახა. თუმცა, როგორც თავად ირიციანი აღიარებს, როდესაც ვიდეოების გადაღება დაიწყო, ასეთ აუდიტორიაზე არც კი ფიქრობდა.
„გაჩნდა სურვილი, რომ ის, რასაც მე ვხედავ, სხვებმაც დაინახონ, ვინც საზღვარგარეთ იმყოფება. მინდოდა მეჩვენებინა როგორც ღირსშესანიშნაობები, ისე ჩატარებული, განხორციელებული პროექტები. იმისათვის, რომ ჩემი თვალით დაენახა ჩვეულებრივ ადამიანს, რომელიც აქ არ არის“, — ყვება ის.
„თავიდან იდეა მდგომარეობდა იმაში, რომ ახალქალაქ გვეჩვენა მათთვის, ვინც სხვადასხვა მიზეზით მშობლიურ მხარეს არის მოცილებული. თანდათანობით პუბლიკაციებმა სულ უფრო მეტი ყურადღება მიიქცია, ხოლო გვერდი იქცა პლატფორმად, სადაც მუნიციპალიტეტის მაცხოვრებელთა და მის ფარგლებს გარეთ უკვე ხანია მოსახლეობის ინტერესები ერთმანეთს ხვდება.
სიმართლე რომ ვთქვათ, როდესაც დავწყე გადაღება, არ მქონდა განზრახული ამდენი გამომწერის შეგროვება. ეს ყველაფერი ჩემგან დამოუკიდებლად გამოვიდა, დროთა განმავლობაში, როდესაც ვიდეოებს ვდებდი, ინტერესდებოდნენ. გამომწერში ვგულისხმობ ადამიანებს, რომლებსაც მოსწონთ ის, რასაც იღებ, ეს მათთვის საინტერესოა. შესაძლოა, ესენი არიან ადამიანები, რომლებსაც მოენატრათ საკუთარი სოფლები, ქვები, ტერიტორიები. და ისინი ერთგვარად ავსებენ სამშობლოს სიყვარულის წყურვილს. ძალიან ხშირად ვიდეოების ქვეშ წერენ: გთხოვ, იქ წადი, აქ შედი, ის გადაიღე, აჩვენეო“, — ამბობს ირიციანი.
მისი თქმით, პუბლიკაციებისადმი ინტერესი მხოლოდ იმ ადამიანების ნოსტალგიით არ აიხსნება, ვინც ახალქალაქიდან წავიდა. თავად მუნიციპალიტეტი 64 სოფლისგან შედგება და მის მკვიდრებსაც კი ყოველთვის როდი აქვთ ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რა ხდება მეზობელ დასახლებებში. ზოგჯერ ადამიანები სულ ახლოს ცხოვრობენ, მაგრამ არ იციან რაიონის სხვა ნაწილის ისტორია, ღირსშესანიშნაობები და ყოველდღიური ცხოვრება.
„ძალიან ხშირად, როდესაც სტუმრად დავდივართ, სუფრასთან ვსხედან, მაგრამ ვერ ვამჩნევთ, რა არის ირგვლივ, რა ხდება ამ ადგილზე. ეს ეხება როგორც ადგილობრივი თვითმმართველობის შესრულებულ სამუშაოს, ისე ღირსშესანიშნაობებს, ძეგლებს, ყველაფერ ძველსა და ანტიკურს, რაც ჩვენ გაგვაჩნია“.
ამასთან, ირიციანის გვერდზე მხოლოდ ლამაზი ხედები და ტურისტული ადგილები არ ჩნდება. ის აგრეთვე აჩვენებს მუნიციპალიტეტის პრობლემებს, მათ შორის — ცუდ მდგომარეობაში მყოფ გზებსა და სხვა საკითხებს, რომლებიც მაცხოვრებლებს აწუხებთ. იბადება კითხვა: არქმნის თუ არა ასეთი ღიაობა სირთულეებს, განსაკუთრებით საკრებულოში მის დაკავებულ თანამდებობასთან მიმართებით? თავად ირიციანი ამბობს, რომ კრიტიკას დაბრკოლებად არ მიიჩნევს და თვლის, რომ მასაც აქვს საკუთარი ადგილი. ამასთან, ის აღნიშნავს, რომ აქვს საკუთარი პრინციპები იმის თაობაზე, თუ რა სახის კონტენტი უნდა გამოაქვეყნოს.
„თუ აქამდე გავძელი, ესე იგი, ეს შესაძლებელია. კრიტიკა ზოგჯერ ასევე აუცილებელია იმის საჩვენებლად, რომ ამასაც აქვს საკუთარი ადგილი. სად არის ცენზურა? ცენზურა ის კი არ არის, რაც არის, არამედ მე არ ვაძლევ თავს უფლებას და არ მომწონს „შანტელად“ გაწყობილი სუფრების, ქეიფის გადაღება, ჭამის პროცესის ჩვენება. მაგრამ საპირისპირო ამბავი — როდესაც ამზადების პროცესს აჩვენებ, ეს, პირიქით, მომწონს“, — განმარტავს ის.
პირველ ვიდეოდ, რომელმაც ფართო გავრცელება ჰპოვა, ქუჩის გამოსვლები გახდა ცნობილი სომეხი მომღერლის, თათევ ასატრიანის მონაწილეობით. პუბლიკაცია მედიამ და სხვა ბლოგერებმა აიტაცეს. მოგვიანებით ყურადღება მიიქცია სხვა როლებმაც, მათ შორის ვიდეომ გზაზე მომხდარი მცირე ავარიის შესახებ და უკვე პოპულარულმა ისტორიამ წვიმის შემდეგ ქუჩებში მოძრავი ღორის შესახებ.
თუმცა თავად ირიციანისთვის ნახვების რაოდენობა პუბლიკაციისადმი ინტერესის მთავარი კრიტერიუმი არ არის. ის ამბობს, რომ ყველაზე მეტად ოჯახური ვიდეოები მოსწონს, განსაკუთრებით — შვილიშვილების კადრები.
„ყველაფერი, რასაც ვდებ, მომწონს, მაგრამ ყველაზე მეტად, რა თქმა უნდა, ჩემი ოჯახი და ჩემი შვილიშვილები. მაინტერესებს, ვინ ადევნებს თვალყურს ჩემს გვერდს, კონკრეტულად რა არის მათთვის საინტერესო. თუ მე ვინმეს გვერდს ვუყურებ, ესე იგი, იმ მომენტში რაღაც დამაინტერესა. ზოგს კი უსიამოვნო ნივთების ყურება მოსწონს. მე თავს ბლოგერად არ ვთვლი, უბრალოდ სხვებს ვუზიარებ იმას, რასაც თავად ვხედავ. და ხედავენ თუ არა ამას ბლოგერის თუ როგორც ადამიანის, ნაირის მეშვეობით, ეს უკვე აღარ არის მნიშვნელოვანი“, — ამბობს ის.
სოციალურ ქსელებში თავის საქმიანობას ირიციანი ადგილობრივი თვითმმართველობის სამუშაოსგან არ განაცალკევებს. უფრო მეტიც, თვლის, რომ ერთი მიმართულება მეორეს ეხმარება. სამსახურებრივი საქმიანობის წყალობით, მას ზოგჯერ ეძლევა შესაძლებლობა, მოხვდეს ისეთ ადგილებში, რომლებსაც სხვაგვარად შესაძლოა ვერ ნახავდა.
„არიან ადამიანები სხვადასხვა ადგილას, რომლებმაც იციან, რომ შესაძლოა ეს დამაინტერესოს, თუნდაც ერთმანეთს არ ვიცნობდეთ, ვიდეოებს მიგზავნიან“, — აღნიშნავს ირიციანი.
მისი პუბლიკაციების შორის ცალკე ადგილი უკავია ტურიზმის თემას. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო დიდი ხანია პოპულარულ ტურისტულ მიმართულებად იქცა, ახალქალაქმა და ნინოწმინდამ, მისი აზრით, ჯერ კიდევ ვერ შეძლეს თავიანთი ტურისტული პოტენციალის სრულად ათვისება. ირიციანი მიიჩნევს, რომ სოციალურ ქსელებში გამოქვეყნებულ პოსტებს შეუძლია ნაწილობრივ მაინც მიიპყროს ყურადღება რეგიონისკენ და დაეხმაროს ადამიანებს იმ ადგილების აღმოჩენაში, რომელთა არსებობის შესახებ ადრე არაფერი იცოდნენ.
«მსურს დავეხმარო იმ ადამიანებს, რომლებიც დაინტერესდნენ და სიამოვნებით ეწვეოდნენ ახალქალაქს. შესაძლოა, საჯარო სამსახურში მუშაობით დიდ შედეგებს ვერ ვაღწევ, მაგრამ ეს ვიდეოები ეხმარება ადამიანებს ადგილების დანახვაში და, სავარაუდოდ, გაუჩნდებათ სურვილი, საკუთარი თვალით ნახონ ისინი».
მაგალითად მას მოჰყავს სამსარის ბუნებრივი წყარო, რომელიც შვიდ წელიწადში ერთხელ იღვიძებს. ვიდეოს გამოქვეყნების შემდეგ მრავალი ადამიანი დაინტერესდა, თუ როგორ მივიდნენ ამ ადგილამდე. მისი თქმით, იქ გიუმრიდანაც კი ჩამოვიდნენ მცხოვრებლები, რომლებიც ღამისთევით დარჩნენ.
«იყვნენ გიუმრიდანაც, რომლებიც ამ ადგილას ღამით დარჩნენ. ინტერესდებიან მიმართულებებით, ისევე როგორც მე ვინტერესდები სხვებისგან. ტურიზმის განვითარებაზე დიდი ხანია ვსაუბრობთ, გავიდა 20-30 წელი და განვითარებას ვერ მივაღწიეთ. ახალქალაქი და ნინოწმინდა დახურული, სასაზღვრო ტერიტორიები იყო. თუ ამ სფეროში ინვესტიცია განხორციელდება, ამის გაკეთება რეალურია. იდეა არსებობს, მაგრამ ამ იდეას სახელმწიფო დონეზე არ მიჰყვებიან. ამ რეგიონს ამისთვის დიდი პოტენციალი აქვს», — მიიჩნევს ის.
ღირსშესანიშნაობებისა და ტურისტული მარშრუტების გარდა, ირიციანი ცდილობს ადგილობრივ მეწარმეებზეც ისაუბროს. ის აქვეყნებს მასალებს სხვადასხვა ბიზნესსა და იმ ადამიანებზე, რომლებიც თავიანთი საქმის განვითარებაში დებენ ინვესტიციებს მუნიციპალიტეტში. მისი თქმით, ეს კიდევ ერთი გზაა ადგილობრივი მაცხოვრებლების მხარდასაჭერად და კლიენტების მოზიდვაში დასახმარებლად.
«კიდევ ერთი მიზეზი, რის გამოც ცალკეულ ბიზნესებსა და ადამიანებს ვურეკლამებ, არის ის, რომ ადამიანები დარჩნენ აქ და იცხოვრონ. ამ ადამიანებმა ჩადეს ფინანსები და მსურს დავეხმარო მათ, რომ ჰქონდეთ შემოსავალი. რათა ბიზნესმა წინ წაიწიოს. ეს ყველაფერი ურთიერთკავშირშია», — ამბობს ნაირ ირიციანი.
ასე, მისი გვერდი სოციალურ ქსელებში თანდათან გადაიქცა სივრცედ, სადაც გვერდიგვერდ თანაარსებობს ახალქალაქის ისტორია და თანამედროვე ცხოვრება, ტურისტული ღირსშესანიშნაობები და ყოველდღიური პრობლემები, ადგილობრივი თვითმმართველობის მუშაობა და მცირე საწარმოების საქმიანობა. აქ შეგიძლიათ ნახოთ ძველი ეკლესია, შეიტყოთ განხორციელებული პროექტის შესახებ, აღმოაჩინოთ მოშორებული სოფელი, ხანდახან კი — მოულოდნელად წააწყდეთ ვიდეოს ღორზე, რომელსაც ასობით ათასი ადამიანი ნახავს.
