ამ სექტორში არსებული კრიზისის მიუხედავად, როდესაც სულ უფრო მეტი ორგანიზაცია იხურება, შეზღუდვების სამ წელს საქართველოს სამოქალაქო საზოგადოება ჯერ არ განუდგურებია.
სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში, აჭარის მთებში მცხოვრები ქალებისთვის ექიმთან ვიზიტი იმაზე მეტს ნიშნავს, ვიდრე უბრალოდ მიღებაზე ჩაწერას – ეს არის მაღალმთიანი სოფლიდან რეგიონის ცენტრამდე, ბათუმამდე ჩასვლის აუცილებლობა, რაც ყოველთვის არ არის ფინანსურად ხელმისაწვდომი.
ხუთი წლის წინ, ამ და სხვა ადგილობრივი პრობლემების მოგვარების მცდელობისას, თორნიკე აბულაძემ რეგიონის სხვა ახალგაზრდებთან ერთად შექმნა ორგანიზაცია სახელწოდებით „სოლიდარობა“. დამფუძნებელთაგან ბევრმა განათლება საზღვარგარეთ მიიღო და სამშობლოში იმ აზრით დაბრუნდა, რომ საკუთარ თემებში ვითარების შეცვლას შეძლებდა. ზოგიერთი მათგანი მოხალისებადაც მუშაობდა. ორგანიზაცია არასდროს ყოფილა დიდი — საქმიანობის პიკზე მასში დაახლოებით რვა ადამიანი მონაწილეობდა.
ოთხი წლის განმავლობაში ორგანიზაცია „სოლიდარობამ“ მთიან აჭარაში 300-მდე უფასო სამედიცინო კონსულტაცია ჩაატარა. ჯგუფი ასევე იცავდა საქართველოს მუსლიმური თემის უფლებებს, მუშაობდა რეგიონის ისტორიული ხის მეჩეთების შენარჩუნებაზე, აორგანიზებდა ახალგაზრდულ ბანაკებს და ეხმარებოდა ადგილობრივებს, მუნიციპალური ხელისუფლების წინაშე თავიანთი პრობლემები დაეყენებინათ.
„სოლიდარობის თემის“ დამფუძნებლები. მარცხნიდან მარჯვნივ: გიორგი რიჟვაძე, ლია დეკანაძე, მაია რიჟვაძე, ნესტან ანანიძე, თორნიკე აბულაძე, გურიე აბაშიძე. ფოტო მოწოდებულია ორგანიზაციის მიერ.
სამოქალაქო საზოგადოების სხვა ჯგუფების მსგავსად, „სოლიდარობის თემმა“ საქმიანობა 2025 წლის ოქტომბერში შეაჩერა, რის მიზეზადაც მთავრობის მხრიდან შეზღუდვების გამკაცრება დასახელდა.
OC Media-სთან საუბრისას აბულაძე განმარტავს, რომ ახალი წესების თანახმად, სამოქალაქო საზოგადოების ჯგუფებს მოეთხოვებოდათ, თავიანთი საქმიანობა სახელმწიფოსთან შეეთანხმებინათ და მიეწოდებინათ ინფორმაცია იმ ადამიანების შესახებ, ვისთანაც მუშაობდნენ — რისი გაკეთებაც „სოლიდარობის თემს“ არ სურდა.
მისი დასძენს, რომ შედეგები სცდება მისივე ორგანიზაციის ფარგლებს.
„დღეს არავინ მუშაობს ისე, როგორც ჩვენ ვმუშაობდით ხის მეჩეთების გადასარჩენად არავინ იცავს ქართველი მუსლიმების ინტერესებს ან მთაში მცხოვრები ადამიანების საჭიროებებს“.
მამაკაცები ლოცულობენ ღორჯომის მეჩეთში. ფოტო: პატრისიას ლოპეს კალვო / OC Media.
ახალი წესების კრებული, წლიდან წლამდე
ათწლეულების განმავლობაში საქართველოს სამოქალაქო საზოგადოება საზოგადოებრივი ცხოვრების მრავალფეროვან და აქტიურ ნაწილს წარმოადგენდა, მონაწილეობდა საჯარო დისკუსიებში და ეხმარებოდა სახელმწიფო პოლიტიკის ფორმირებას, მათ შორის მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა ქვეყნის დემოკრატიზაციაში.
თუმცა, 2023 წლისთვის, როდესაც მთავრობამ პირველად წამოაყენა „უცხოეთის აგენტების“ შესახებ კანონი (რომელიც მოგვიანებით მასშტაბური საპროტესტო აქციების შემდეგ უკან გაიწვიეს), ნათელი გახდა, რომ სიტუაცია ცვლილებებისკენ მიდიოდა.
2024 წლის აპრილში მთავრობამ ეს კანონი ხელახლა დააინიცირა; ამჯერად პარლამენტმა ის დაამტკიცა. კანონი სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებისა და მედიასაშუალებებისგან, რომლებიც თავიანთი შემოსავლის სულ მცირე 20%-ს უცხოეთიდან იღებდნენ, ითხოვდა რეგისტრაციას, როგორც „უცხოური ძალის ინტერესების გამტარებელი ორგანიზაცია“. გარდა ამისა, იუსტიციის სამინისტროს შეეძლო მათზე თვალყურის დევნება და შიდა დოკუმენტაციისა თუ მიმოწერის მოთხოვნა.
მომდევნო წლის მარტში მთავრობამ FARA შემოიღო, რომელიც მან ამერიკული „უცხოეთის აგენტების რეგისტრაციის აქტის“ (FARA) ქართულ ვერსიად შეაფასა. ამერიკული კანონი შედარებით ვიწროდ გამოიყენებოდა და უცხოური მთავრობების ლობისტების საქმიანობას არეგულირებდა. ბევრი ქართველი იურისტი აფრთხილებდა, რომ საქართველოში მას ფართოდ გამოიყენებდნენ სამოქალაქო საზოგადოებასა და პრესაში, და მთავრობის განცხადებებიც, როგორც ჩანს, ამას ადასტურებდა.
იმავე თვეს მთავრობამ ასევე დააწესა ახალი შეზღუდვები უცხოურ გრანტებზე, რის შედეგადაც სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებს უცხოეთიდან გრანტების მიღებამდე მთავრობის თანხმობის მოპოვება მოეთხოვათ. პარალელურად, მთავრობამ სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციები სახელმწიფო გადაწყვეტილებების მიღების პროცესებიდანაც ჩამოაშორა.
შეზღუდვები 2026 წელსაც გაგრძელდა, რამაც შემდგომი ცვლილებები შეიტანა უცხოურ დაფინანსებასა და სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციების მუშაობაში. ამ სექტორზე შედეგები კატასტროფული აღმოჩნდა.
სოციალური სამართლიანობის ცენტრის (SJC) მიერ 2025 წელს ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციების 90%-ზე მეტი სერიოზული ფინანსური და რესურსული კრიზისის წინაშე აღმოჩნდა, რამაც კვალიფიციური თანამშრომლების გათავისუფლება და ძირითადი მომსახურებების მიწოდების შემცირება გამოიწვია.
კვლევაში ასევე აღნიშნული იყო, რომ „უცხოეთის აგენტების რეგისტრაციის აქტისა“ (FARA) და „უცხოეთის აგენტების“ შესახებ კანონის გამკაცრებამ, ისევე როგორც უცხოურ გრანტებზე დაწესებულმა ახალმა შეზღუდვებმა, სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებისთვის ძლიერი შემაკავებელი ეფექტი და ფართომასშტაბიანი სამართლებრივი გაურკვევლობა შექმნა. მკვლევრებმა ასევე მიუთითეს ანტიკორუფციული ბიუროსა და საგამოძიებო ორგანოების გამოყენებაზე სამოქალაქო საზოგადოებაზე ზეწოლის ინსტრუმენტებად.
იმავე წელს საქართველოს პროკურატურამ მიიღო გადაწყვეტილება, დაეყადაღებინა სამოქალაქო საზოგადოების შვიდი ცნობილი ორგანიზაციის საბანკო ანგარიშები, რასაც საფუძვლად მათ მიერ ქვეყანაში ევროკავშირის მხარდამჭერი საპროტესტო აქციების პირველ კვირებში ძალადობის ხელშეწყობის ბრალდება დაედო.
იმ შვიდ ორგანიზაციას შორის, რომელთა საბანკო ანგარიშებიც დაყადაღდა, აღმოჩნდა სოციალური სამართლიანობის ცენტრიც (SJC) — საქართველოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი უფლებადამცველი ორგანიზაცია. დღეს SJC-ს არ მიუწვდება ხელი თავის ფინანსურ რესურსებზე, რაც შეუძლებელს ხდის ხელფასების, ოფისის იჯარის, სასამართლო ხარჯებისა და სხვა მიმდინარე გადასახადების დაფარვას. შედეგად, ორგანიზაციის მუშაობა დიდწილად მოხალისეობრივ საწყისებზე გადავიდა.
„ჩვენ ვცდილობთ, კვლავაც ვიმუშაოთ საზოგადოების, სამართლიანობისა და თანასწორობის ინტერესებისთვის“, — განუცხადა სოციალური სამართლიანობის ცენტრის დირექტორმა თამთა მიქელაძემ გამოცემა OC Media-ს.
თამთა მიქელაძე, სოციალური სამართლიანობის ცენტრის დირექტორი. ფოტო მოწოდებულია ცენტრის მიერ.
თუმცა, დაფინანსების ნაკლებობამ ორგანიზაცია იძულებული გახადა, რთული გადაწყვეტილებები მიეღო.
ცენტრმა მკვეთრად შეამცირა ახალი სტრატეგიული სასამართლო საქმეების რაოდენობა, რომლებსაც წარმოებაში იღებს, ასევე სერიოზულად შეზღუდა უფასო იურიდიული დახმარების გაწევის შესაძლებლობები მშრომელების, რეპრესირებული აქტივისტების, უმცირესობების, დევნილებისა და სხვა მარგინალიზებული ჯგუფებისთვის. მას ასევე მოუწია რეგიონებში ფართომასშტაბიანი ველზე კვლევების შეჩერება და თავისი საგანმანათლებლო პროგრამებისა თუ ადგილობრივ თემებთან მუშაობის მნიშვნელოვნად შემცირება.
თუმცა, მიქელაძე ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ გავლენა თავად ორგანიზაციების ფარგლებს შორს სცდება.
„არასწორია ამის განხილვა მხოლოდ არასამთავრობო სექტორში არსებულ კრიზისად“, – ამბობს ის. „სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციების ნგრევის რეალური ფასი, პირველ რიგში, იმ ადამიანების მხრებზე გადადის, რომელთაც ისედაც ყველაზე ნაკლები ეკონომიკური და პოლიტიკური რესურსი გააჩნიათ – მშრომელებზე, სიღარიბეში მცხოვრებ ოჯახებზე, რეგიონების მცხოვრებლებზე, დევნილებზე, ეთნიკურ და რელიგიურ უმცირესობებსა და სხვა მოწყვლად ჯგუფებზე“.
ამავდროულად, მიქელაძის თქმით, ამ ზეწოლამ სამოქალაქო საზოგადოების ჯგუფებს უბიძგა, მუშაობის ახალი მეთოდები შეემუშავებინათ მოხალისეობის, რესურსების გაზიარებისა და თვითორგანიზების გზით.
„„ქართულმა ოცნებამ“ მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა ინსტიტუციურ სამოქალაქო საზოგადოებას“, – ამბობს ის. „მაგრამ, იმავდროულად, ქვემოდან ყალიბდება ახალი სამოქალაქო საზოგადოება, რომელიც ნაკლებადაა დამოკიდებული ფორმალურ ინსტიტუტებზე და უფრო მეტად – ცალკეული ადამიანების შრომაზე, დისციპლინაზე, სოლიდარობასა და წინააღმდეგობაზე“.
თუმცა, მიქელაძე აღნიშნავს, რომ მოხალისეობა ვერ შეცვლის სტაბილურ დაფინანსებასა და ინსტიტუციურ შესაძლებლობებს სამუდამოდ.
„უფასო შრომა ვერ გახდება სახელმწიფოს მიერ შექმნილი სისტემური დეფიციტის მუდმივი კომპენსაცია“, – ამბობს ის. „ჩვენ ამას ახლა ვაკეთებთ, რადგან ჩვენი საქმიანობის შეწყვეტას კიდევ უფრო მძიმე შედეგები ექნებოდა იმ ადამიანებისთვის, ვისთანაც ვმუშაობთ“.
სამოქალაქო საზოგადოების შეზღუდვის ფასი
ადგილობრივი ორგანიზაცია „პარტნიორობა ადამიანის უფლებებისთვის“ (PHR), რომელიც 2012 წელს დაარსდა, ბავშვთა და შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების დაცვითაა დაკავებული – უწევს მათ იურიდიულ დახმარებას, წარმოადგენს მათ ინტერესებს სასამართლოში და იცავს მათ უფლებას, ხელი მიუწვდებოდეთ საბაზისო მომსახურებებზე.
დღეს ორგანიზაციას პრაქტიკულად აღარცერთი პროექტი აღარ დარჩა.
PHR-ის გუნდი. ფოტო მოწოდებულია პრესსამსახურის მიერ.
მიუხედავად იმისა, რომ დაფინანსების შემცირება პრობლემების მხოლოდ ერთი ნაწილია, PHR-ის დირექტორი თამარ გაბოძე ამბობს, რომ ორგანიზაციამ ასევე შეამჩნია ცვლილებები ხალხისა და დაწესებულებების დამოკიდებულებაში მათი საქმიანობის მიმართ. სკოლები და სხვა ორგანიზაციები, რომლებიც ადრე თანამშრომლობდნენ PHR-თან, სულ უფრო მეტად ერიდებიან მათთან საჯარო თანამშრომლობას, ხოლო ზოგიერთი ადამიანი, ვინც იურიდიული დახმარებისთვის მიმართავს, ამჯობინებს, ორგანიზაციასთან კონტაქტი კონფიდენციალურად შეინარჩუნოს. მისი თქმით, ზოგ შემთხვევაში ადამიანები საერთოდ უარს ამბობენ სასამართლო დავაზე, შესაძლო შედეგების, მათ შორის სამუშაოს დაკარგვის შიშით.
გაბოძის თქმით, ზეწოლა PHR-ის საკუთარ შესაძლებლობებზეც აისახა. ხუთი წლის წინ ორგანიზაციაში 10-ზე მეტი თანამშრომელი მუშაობდა, დღეს კი მათი რაოდენობა დაახლოებით განახევრებულია, რაც ნაკლებ ადამიანს ტოვებს იმ საქმეების მოსაგვარებლად, რომელთა განხილვასაც შესაძლოა წლები ან ათწლეულიც კი დასჭირდეს.
მიუხედავად ამისა, PHR-ის საქმიანობის მნიშვნელოვანი ნაწილი გრძელდება, ხშირად — მოხალისეობრივ საწყისებზე.
ორგანიზაცია მონაწილეობდა ბავშვთა უფლებებთან დაკავშირებულ რამდენიმე რეზონანსულ საქმეში, მათ შორის ნინოწმინდის პანსიონიდან ბავშვების გამოყვანასა და მომდევნო სასამართლო დავებში კომპენსაციებსა თუ მომსახურებებზე ხელმისაწვდომობის თაობაზე. მისი იურისტები ასევე მუშაობდნენ სპორტსა და სკოლებში სექსუალური შევიწროების, შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების, ოჯახური ძალადობისა და ძალადობაგანცდილი ბავშვების მიმართ მშობლების მოვალეობების საქმეებზე.
გაბოძისთვის სასწორზე მხოლოდ ის კი არ დგას, გადარჩება თუ არა PHR როგორც ორგანიზაცია.
„ჩვენ ძალიან ხშირად ვღებულობთ შეტყობინებებს ბავშვებისგან, რომლებსაც დავეხმარეთ“, — უყვება ის OC Media-ს. „ისინი გვწერენ: „ნუ მიგვატოვებთ““.
მისი თქმით, სამოქალაქო საზოგადოებაზე ზეწოლა მომავლის დაგეგმვასაც კი სულ უფრო რთულს ხდის.
„ზოგჯერ ისიც კი არ იცი, იფუნქციონირებს თუ არა ორგანიზაცია მომავალ კვირას“, — ამბობს გაბოძე. „ეს დიდი ხანია გასცდა უბრალოდ სამუშაოს ჩარჩოებს. ეს გადაიქცა ბრძოლად საკუთარი თავის, შენი ორგანიზაციისა და იმ ადამიანების გადასარჩენად, ვისაც ეხმარები“.
ის დასძენს, რომ ყველაზე მეტად ისინი ზარალდებიან, ვისაც ყველაზე ნაკლები ალტერნატივა აქვს: ადამიანები, რომელთაც ადვოკატის დაქირავების საშუალება არ აქვთ, ოჯახები რეგიონებში – ინფორმაციაზე შეზღუდული წვდომით, და შშმ ბავშვების მშობლები, რომლებსაც უჭირთ შვილებისთვის საჭირო მომსახურების მიღება.
„სწორედ ამ ადამიანებს უნდა უჭერდეს მხარს სახელმწიფო“, – ამბობს გაბოძე. „ჩვენზე განხორციელებული ზეწოლის გამო, ისინი დახმარების გარეშე დარჩნენ“.
როცა ორგანიზაციები იხურება
თუმცა, ზოგიერთი ორგანიზაციისთვის საქმიანობის მასშტაბების შემცირება საკმარისი არ აღმოჩნდა — მათ სრულად დახურვა მოუწიათ. „მწვანე ალტერნატივამ“, საქართველოს ერთ-ერთმა უხუცესმა გარემოსდაცვითმა ორგანიზაციამ, ოფისი დახურა და 2025 წლის დასაწყისში ყველა პროექტი შეაჩერა. 2000 წელს დაარსებული ორგანიზაცია იურიდიულ პირად აღარ ფუნქციონირებს.
„ჩვენ უბრალოდ „მწვანე ალტერნატივის“ გუნდად დარჩენით შემოვიფარგლეთ“, – ამბობს დავით ჭიპაშვილი, „მწვანე ალტერნატივის“ ყოფილი დირექტორი OC Media-სთან ინტერვიუში. „ჩვენ ვაგრძელებთ ადამიანებისთვის მოხალისეობრივი დახმარების გაწევას და კვლევების ჩატარებას, რამდენადაც ეს ჩვენს ძალებშია“.
25 წლის განმავლობაში „მწვანე ალტერნატივა“ აკვირდებოდა საკითხების ფართო სპექტრს – კლიმატის ცვლილებიდან დაწყებული, საგზაო ინფრასტრუქტურითა და გარემოსდაცვითი პოლიტიკით დამთავრებული. ახლა, ჭიპაშვილის თქმით, გუნდი ცდილობს შეინარჩუნოს ეს ცოდნა და გამოცდილება, რათა ის უკვალოდ არ გაქრეს.
კიდევ ერთი ორგანიზაცია, რომელმაც ფაქტობრივად შეწყვიტა საქმიანობა, არის „საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტი“ (GIP) – ანალიტიკური ცენტრი, რომელიც 2011 წელს დაარსდა. ორგანიზაციის დამფუძნებელი კორნელი კაკაჩია ამბობს, რომ ახლა სამოქალაქო საზოგადოების მხოლოდ ცოტაოდენ ორგანიზაციას აქვს ოფისი ან აგრძელებს მუშაობას.
„ძალიან ცოტანი დარჩნენ და ისინიც, სავარაუდოდ, ენთუზიაზმით აგრძელებენ მუშაობას. თვითონ სექტორი განადგურების პირასაა“, -განუცხადა მან OC Media-ს.
თუმცა, ინსტიტუტისთვის პრობლემა სცდება იმ კანონების ფარგლებს, რომლებიც სამოქალაქო საზოგადოების საქმიანობას ზღუდავს.
კაკაჩია ამბობს, რომ პოლიტიკური გარემოც იმდენად კარდინალურად შეიცვალა, რომ სულ უფრო ნაკლები სივრცე რჩება იმ სამუშაოსთვის, რისთვისაც ანალიტიკური ცენტრები შეიქმნა. კერძოდ, მას მიაჩნია, რომ სამოქალაქო საზოგადოებაზე მთავრობის ზეწოლის უფრო ფართო მიზანი განსხვავებული აზრის ჩახშობა და შიშის ატმოსფეროს შექმნაა, იმავდროულად სამოქალაქო საზოგადოებისა და პოლიტიკური ოპოზიციის დასუსტებითა და მარგინალიზაციით.
„ადრე ანალიტიკური ცენტრები წერდნენ პოლიტიკის დოკუმენტებსა და ანალიტიკურ ბარათებს, ასევე რეკომენდაციებს აძლევდნენ საზოგადოებას, საერთაშორისო ორგანიზაციებსა და მთავრობას. დღეს არავინ უსმენს. ქვეყანაში არავინ არავის უსმენს. მთავრობა უკვე აღარავის უსმენს“, – აცხადებს ის.
კორნელი კაკაჩია, საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტის დამფუძნებელი. ფოტო მოწოდებულია.
დღეს ინსტიტუტის ყოფილი 12-კაციანი გუნდი, რომლის უმრავლესობასაც უნივერსიტეტებში მომუშავე ახალგაზრდა მკვლევრები შეადგენდნენ, ორგანიზაციულად აღარ ფუნქციონირებს. კაკაჩიას თქმით, ახლა ისინი უბრალოდ ცდილობენ, კიდევ რამდენიმე წლით შეინარჩუნონ ვებსაიტის მუშაობა იმ იმედით, რომ პოლიტიკური გარემო საბოლოოდ შეიცვლება.
მიაღწია თუ არა მთავრობამ წარმატებას?
ისევე როგორც მრავალი სხვა, ვინც OC Media-ს ესაუბრა, უჩა ნანუაშვილი, დემოკრატიის კვლევის ინსტიტუტის (DRI) დირექტორი და საქართველოს ყოფილი სახალხო დამცველი, მიიჩნევს, რომ ბოლო სამი წლის ცვლილებები გაცილებით მეტს ნიშნავს, ვიდრე უბრალოდ ცალკეული ორგანიზაციების შეზღუდვას.
„ეს არის სახელმწიფოს მიერ გატარებული პოლიტიკა, რათა ქვეყანაში პრაქტიკულად არ დარჩეს არცერთი კრიტიკულად განწყობილი, დამოუკიდებელი ორგანიზაცია“, — ამბობს ნანუაშვილი. „ეს პოლიტიკა მიმართულია სამოქალაქო საზოგადოების განადგურებისკენ და არა უბრალოდ მისი შეზღუდვისკენ“.
ის ამ პროცესს რუსეთში მომხდარ მოვლენებს ადარებს, თუმცა ამავდროულად არ მიიჩნევს, რომ საქართველოს მთავრობამ საბოლოო მიზანს მიაღწია.
ბევრმა ორგანიზაციამ შეწყვიტა საქმიანობა, ხოლო სხვები, მისი თქმით, თვითცენზურაზე გადავიდნენ, შეცვალეს ტაქტიკა, რათა საზოგადოების თვალში ნაკლებად შემჩნევადნი დარჩნენ, ან საქმიანობის სხვა სფეროებზე გადაერთვნენ. ზოგიერთი აქტივისტი კერძო სექტორში გადავიდა, სადაც ნაკლები შეზღუდვებით შეუძლიათ მუშაობის გაგრძელება. მიუხედავად ამისა, ნანუაშვილი ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ თვითონ სამოქალაქო საზოგადოება არ გაუჩინარებულა.
„ბევრმა ფორმა შეიცვალა, ზოგმა — იერი, მაგრამ ვფიქრობ, მთავრობის მცდელობა, სრულად გააკონტროლოს სამოქალაქო საზოგადოება, ჩაფლავდა“, — ამბობს ის.
მიქელაძისთვის ეს კრიზისი, საბოლოო ჯამში, მხოლოდ ცალკეული არასამთავრობო ორგანიზაციების გადარჩენას არ ეხება.
„საბოლოო ჯამში, ბრძოლა მხოლოდ არასამთავრობო ორგანიზაციების გადასარჩენად არ მიმდინარეობს. საქმე უფრო დიდ რამეს ეხება — იმას, თუ ვის აქვს საქართველოში ძალაუფლება, პასუხისმგებლობა დააკისროს ხელისუფლებას, დაიცვას ხალხის ინტერესები და ფორმირება გაუკეთოს საზოგადოებრივ დღის წესრიგს“.
„ავტოკრატია ცდილობს, ეს ძალაუფლება ელიტებსა და გავლენიან პირებს გადასცეს. ჩვენ კი ვცდილობთ, ის ხალხსა და მოქალაქეებს დავუბრუნოთ“, – ასკვნის ის.
ავტორი – ლანა ქოქაია
სტატია ქვეყნდება OC Media-სთან შინაარსობრივი პარტნიორობის ფარგლებში.
