ახალქალაქის ქუჩებში ყოველდღე შეხვდებით ძაღლებს, რომლებმაც ახლახან დაყარეს ლეკვები. ისინი ადამიანებს უახლოვდებიან და საკვებს ეძებენ, რადგან საკუთარი ლეკვების გამოკვება არ შეუძლიათ. იქვე ახლოს კი წვანან ლეკვები, რომლებსაც გადაადგილების ძალაც აღარ შესწევთ. მიუხედავად იმისა, რომ მუნიციპალურმა ხელისუფლებამ 2017-დან 2026 წლამდე 158 442 ლარი გამოყო უსახლკარო ძაღლების დაჭერის, სტერილიზაციის, ვაქცინაციისა და ჩიპირებისთვის (დაჭერისთვის 2025-2026 წლების ბიუჯეტი არ შესრულებულა), ქალაქისა და ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფლების ქუჩებში უსახლკარო ცხოველების რაოდენობა სწრაფად იზრდება. ხანდახან მცხოვრებლები ცდილობენ, ეს პრობლემა დამოუკიდებლად გადაჭრან. ერთ-ერთი ასეთი მცხოვრებია ლუსინე.
ძაღლები ყოველთვის აღმაშენებლის ქუჩის №18 კორპუსის სადარბაზოში ცხოვრობდნენ. ისინი კართან იძინებდნენ, ადგილობრივი მცხოვრებლები კი მათ კვებავდნენ. ბევრს არ უბრუნდებოდა ხელი საცოდავი მაწანწალა ცხოველების გასაგდებად — ამის ნებას სინდისი არ რთავდათ. თუმცა, ყოველ ღამე ეზოში ყმუილი და ყეფა ისმოდა: ძაღლები იცავდნენ თავიანთ ტერიტორიას სხვა მაწანწალა მოძმეებისგან, რომლებიც ქალაქში საკვებს ეძებდნენ. ეს აწუხებდათ მცხოვრებლებს, მაგრამ სხვა გამოსავალს ვერ ხედავდნენ.
სევო — თეთრთათებიანი შავი ძაღლია, რომელიც ჯერ კიდევ პატარა ლეკვი იყო, როდესაც №18 კორპუსის ერთ-ერთ სადარბაზოში გამოჩნდა. აქ ის გაიზარდა, დიდი და ბანჯგვლიანი გახდა. სადარბაზოში ის მარტო არ ყოფილა. მასთან ერთად იქ კიდევ ერთმა ლეკვმა დაიდო ბინა — აქტიურმა და ცქვიტმა შუსტრიკმა. ის გამუდმებით ეთამაშებოდა მცხოვრებლებს, ხანდახან თავისი ენერგიით აშინებდა კიდეც მათ, ხოლო მათ, ვინც არ მოსწონდა, ხმამაღალი ყეფით ხვდებოდა და ხანდახან კბენდა კიდეც.
ორი-სამი წლის განმავლობაში ძაღლები კორპუსის ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქცნენ. საღამოობით ისინი უცხოებს უყეფდნენ, დილით კი სამსახურში აცილებდნენ მცხოვრებლებს, რაც ხშირად იწვევდა სხვა მაწანწალა ძაღლების რისხვას, რომლებიც ამ უბანში ცოტანი არ იყვნენ. დღისით ძაღლები ისვენებდნენ, ღამით კი კვლავ აგრძელებდნენ თავიანთ „სამსახურს”.
სევო ( შავუკა)
ერთ დღეს ტრაგედია მოხდა. კორპუსის მახლობლად სევოს მანქანა დაეჯახა. ადგილობრივების მონათხრობის თანახმად, მძღოლი არ გაჩერებულა და წავიდა, დაჭრილი ძაღლი კი გზაზე დატოვა. ახალქალაქში მაწანწალა ცხოველებთან დაკავშირებული მსგავსი ინციდენტები ხშირად შეუმჩნეველი რჩება. ქუჩის ძაღლები ხშირად ხდებიან ავარიებისა და ადამიანური გულგრილობის მსხვერპლნი.
ტკივილისგან წკავწკავით სევომ მოახერხა თავის ერთადერთ უსაფრთხო ადგილამდე მიღწევა. ის მცხოვრებლებთან ავიდა და უკან სისხლის კვალი დატოვა. ასე დაიწყო უსახლკარო ძაღლის ცხოვრების ახალი ეტაპი.
ლუსინე ახალქალაქში დაიბადა და გაიზარდა, თუმცა მრავალი წელი ბელგიაში, ულამაზეს ქალაქ გენტში ცხოვრობდა. მიუხედავად ამისა, ის ხშირად ბრუნდება ხოლმე სახლში. სევოს ჯერ კიდევ პატარაობიდან იცნობს და უყვარს. ის კეთილი ძაღლია, რომელიც ცხოვრებამ ქუჩაში დატოვა. ყოველ ჯერზე, როდესაც ლუსინე ახალქალაქში ჩამოდიოდა, მისთვის საკვებს, მედიკამენტებსა და რწყილების საწინააღმდეგო საშუალებებს ყიდულობდა. მას უთხრეს, რომ ძაღლი ამ კორპუსის მცხოვრებლების მიერ დაგებულ ნაჭერზე იწვა, ჩუმად წკავწკავებდა და შეჯახების შედეგად დაშავებულ ფეხს ილოკავდა.
ავარიის შემდეგ ვიდეო გამომიგზავნეს, რათა მენახა, რა მდგომარეობაში იყო. ძილი დამეკარგა და მისი დახმარების გზების ძებნა დავიწყე. მითხრეს, რომ ადგილზე ვეტერინარი არ იყო და კლინიკაში გადასაყვანად ფული იყო საჭირო. დედაჩემმა გამომიგზავნა ვიდეო, სადაც ის სისხლმდენ ჭრილობას ილოკავდა. დახმარების ძებნა დავიწყე, ვწერდი სხვადასხვა ორგანიზაციებს როგორც რუსულ, ისე ინგლისურ ენებზე. საბოლოოდ, მხოლოდ ერთი ქალი — სარა, ორგანიზაციიდან „Dog Organization Georgia“ გამომეხმაურა. მე და ჩემმა მეზობელმა 400 ლარი შევაგროვეთ, მათ კი კიდევ 200 ლარი დაამატეს ტაქსის მგზავრობის გადასახდელად და ძაღლის სასწრაფოდ ვეტერინარულ კლინიკაში გადასაყვანად“, — იხსენებს ლუსინე.
ძაღლი თბილისის ვეტერინარულ კლინიკაში გადაიყვანეს და მკურნალობა დაუწყეს. თავიდან თქვეს, რომ ფეხის ამპუტაცია იქნებოდა საჭირო, თუმცა ამის თავიდან აცილება მოხერხდა. მას შემდეგ ლუსინე პერიოდულად იხდის თანხას ძაღლის რეაბილიტაციისთვის.
„მათ თქვეს, რომ მართებული არ იქნებოდა ყველა ხარჯის მათზე დატოვება. საუბარია კლინიკასა და ოპერაციაზე. ექიმები ფიქრობდნენ მის ფეხში რკინის ჩასმაზე, მაგრამ იმ დროს საბოლოო გადაწყვეტილება ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ მიღებული. საბედნიეროდ, ფეხის გადარჩენა შეძლეს. ჩვენ მუდმივად კავშირზე ვიყავით. თვალს ვადევნებდი მის გამოჯანმრთელებას და თანდათანობით მან თათის მიწაზე დადგმა დაიწყო, მისი მდგომარეობა უმჯობესდებოდა. მოგვიანებით ის ცხოველთა დროებით თავშესაფარში გადაიყვანეს, რადგან სტერილიზებული არ იყო. ახლახან ერთმა გოგონამ მოულოდნელად მომწერა და მითხრა, რომ კანადაში მისთვის ოჯახი იპოვეს — მის მომვლელს სურდა ძაღლის თავისთან წაყვანა. მე პერიოდულად ვგზავნიდი მცირე თანხას, ყოველ ჯერზე 10 ევროს, საერთო ჯამში დაახლოებით 30 ევროს. რა თქმა უნდა, მათ საკუთარი სახსრებიც აქვთ, მაგრამ ძირითადი ტვირთი იმ ადამიანებზე მოდის, ვინც ასეთ ცხოველებს ეხმარება. მთავრობა ამას არ აკეთებს და ხშირად სწორედ არაულგრილი ადამიანები აჩენენ გადარჩენის შანსს უსახლკარო ცხოველებისთვის“, — ამბობს ლუსინე.
სათაური და ტექსტი ქართულად ასე ითარგმნება:
შუსტრიკი
მას შემდეგ, რაც უკვე გაზრდილი ლეკვი, შუსტრიკი, რამდენჯერმე დაესხა თავს ადამიანებს და უკბინა მათ, ერთ-ერთმა ოჯახმა, იმის შიშით, რომ ძაღლისთვის ვინმეს ზიანი არ მიეყენებინა, ის თავის ავტოფარეხებთან დააბა. დილით მას უშვებდნენ, ღამით კი ავტოფარეხში რჩებოდა. ასე გავიდა კიდევ რამდენიმე წელი.
ერთმა თანამგრძნობმა გოგონამ გადაწყვიტა დახმარებოდა ავტოფარეხში ჩაკეტილ შუსტრიკს — პატრონები იძულებულნი გახდნენ გადასახლებულიყვნენ და აღარავინ იყო, ვინც მასზე იზრუნებდა. ლუსინეს თქმით, ძაღლი დაახლოებით სამი დღე წკავწკავებდა ავტოფარეხში. მან კავშირი დაამყარა სხვა ორგანიზაციებთან და თავშესაფრებთან. შედეგად, მოვიდა ტაქსი, წაიყვანა შუსტრიკი და კიდევ ერთი ლეკვი და ისინი ბათუმში გადაიყვანა. ლუსინე შეეცადა კიდევ ერთი ძაღლი მოეთავსებინა თავშესაფარში, მაგრამ მისი წაყვანა ვერ შეძლო — ლეკვები დედის გარეშე ვერ გადარჩებოდნენ.
„ხშირად ვუყურებდი ვიდეოებს ძაღლებზე და ისინი გამუდმებით მხვდებოდა რეკომენდაციებში. დროთა განმავლობაში დავიწყე იმ ვეტერინარების ძებნა, რომლებსაც სტერილიზაციის ჩატარება შეეძლოთ, ასევე ცხოველთა უფლებადამცველი ჯგუფების. მივწერე მათ ახალქალაქში მაწანწალა ძაღლებთან დაკავშირებული მძიმე მდგომარეობის შესახებ და მათ თითქმის მაშინვე მიპასუხეს პირად შეტყობინებებში. ჩვენ დავიწყეთ ურთიერთობა. ვუგზავნიდი ფოტოებსა და ვიდეოებს, რათა უკეთ გაეგოთ, რა ხდებოდა. ამის შემდეგ მათ დახმარება გადაწყვიტეს.
ჩვენები ამბობენ: „ხომ შეგიძლია ისე მოაწყო, რომ ყველა წაიყვანონ“, მაგრამ ეს ასე არ ხდება. ამ ორგანიზაციებისთვის ძაღლების ტრანსპორტირებისა და შენახვის ღონისძიებები ძალიან ძვირი ჯდება“, — ჰყვება ის.
ლუსინეს დახმარების თხოვნას გამოეხმაურნენ სხვადასხვა ადგილიდან, რომლებმაც შეაგროვეს თანხა და იგი სრულად გადაირიცხა ცხოველთა უფლებადამცველ ორგანიზაციებში. ამავდროულად, მიუხედავად იმისა, რომ ადგილობრივი ბიუჯეტიდან ძაღლების გაყვანის, სტერილიზაციისა და ჩიპირებისთვის 26 000 ლარი იყო გამოყოფილი, ორი წლის განმავლობაში 142 ძაღლიც კი არ ყოფილა დამუშავებული.
სევოს, რომელმაც მოსიყვარულე პატრონი იპოვა, სახელი შეუცვალეს და დათა დაარქვეს, ხოლო შუსტრიკი, თავის მეგობართან ერთად, თავშესაფარში რჩება და მომავალ პატრონს ელოდება.
