ხაჩატურ პეტროსიანის ისტორია, რომელსაც ახალქალაქში ხაჩოს სახელით იცნობენ, მრავალი წლის განმავლობაში რჩებოდა ადამიანის ამბად, რომელსაც ყველაზე აუცილებელი – საკუთარი ჭერი არ გააჩნდა. JNEWS არაერთხელ წერდა მისი რთული ბედის შესახებ: ცივ სათავსოებზე, მუდმივი საცხოვრებელი ადგილის არქონაზე, თავშესაფრის პოვნის მცდელობებსა და გარშემომყოფთა დახმარების იმედზე. სხვადასხვა წლებში ხაჩოს საცხოვრებლის საკითხი კვლავ და კვლავ ხდებოდა შეშფოთების მიზეზი. ყოველ ზამთარს მას სიცივეში გადარჩენა უწევდა. თუმცა, ამ ზამთარს ის უსახლკაროდ აღარ დარჩება.
2026 წელს ხაჩო ქუჩაში აღმოჩნდა მას შემდეგ, რაც იმ ფართიდან გამოასახლეს, სადაც ცხოვრობდა. მაშინ კვლავ დადგა საკითხი: სად ეპოვა მას თავშესაფარი? და აი, ახლა ამ ისტორიაში ახალი თავი გაჩნდა – ხაჩოს სახლი-ვაგონი გამოუჩნდა.
დაახლოებით ათი წლის წინ, რუსეთში მცხოვრებმა აღასი კარსლიანმა უსახლკაროდ დარჩენილ ხაჩოს პატარა სახლი-ვაგონი აჩუქა. ხაჩატურს, როგორც იქნა, გაუჩნდა კუთხე, რომელსაც საკუთარ სახლს უწოდებდა. ეს იყო ძველი ვაგონი ქალაქის აუზთან ახლოს. 2025 წლის ოქტომბერში მერიამ ქალაქის აუზთან მდგარ ვაგონში გათბობა გაიყვანა. თუმცა, ხაჩომ იქ დარჩენა არ მოისურვა. ვაგონში ცხოვრების საბოლოო გადაწყვეტილებაზე მან უარი თქვა, თუმცა მიზეზის ახსნა ვერ შეძლო. ამის ნაცვლად, ის ყოფილი სამხედრო ქალაქის ერთ-ერთ მიტოვებულ ბინაში გადავიდა.
ბინაში არანაირი კომფორტი არ იყო: არც ელექტროენერგია, არც წყალი და არც გათბობა. მიუხედავად ამისა, ხაჩო ზამთარს ვიღაცნაირად მაინც გადაურჩებოდა ხოლმე. ის შეჩვეული იყო მეზობლებსა და ყოფილი სამხედრო ქალაქის ცხოვრებას და, მძიმე პირობების მიუხედავად, იქიდან წასვლაზე უარს ამბობდა. ითხოვდა, რომ თავშესაფარი იქვე ეპოვათ მისთვის.
JNEWS-მა არაერთხელ მიმართა ახალქალაქის სოციალურ სამსახურსა და მერიას თხოვნით, დახმარებოდნენ ხაჩატურს, რომელიც ფაქტობრივად ერთადერთ ცნობილ უსახლკარო ადამიანად რჩებოდა ქალაქში. მოგვიანებით ვითარება კვლავ დაიძაბა. 2026 წლის ივლისში ხაჩომ განაცხადა, რომ საცხოვრებელი დაკარგა და ქუჩაში აღმოჩნდა — ის გამოასახლეს იმ ფართიდან, სადაცამდე ცხოვრობდა, მიუხედავად იმისა, რომ მუდმივად ეშინოდა, რომელიმე ზამთარს იქ არ გაყინულიყო.
ხაჩატურ პეტროსიანის პრობლემა არაერთხელ წამოჭრეს როგორც თავად ახალქალაქის მცხოვრებლებმა, ისე ჟურნალისტებმა. შექმნილი ვითარებიდან გამოსავლის მოსაძებნად მიმართეს სახელმწიფო უწყებებსა და იმ ორგანიზაციებს, რომლებიც სოციალურ დაცვასა და რთულ მდგომარეობაში აღმოჩენილი ადამიანების დახმარებაზე არიან პასუხისმგებელნი. თუმცა, სახელმწიფო სტრუქტურების წარმომადგენლებმა პრობლემის კომპლექსური გადაწყვეტა ვერ შეძლეს. თითოეული უწყება საკუთარი კომპეტენციის ფარგლებსა და სხვა უწყებების პასუხისმგებლობაზე მიუთითებდა. სოციალურ სააგენტოს ხაჩატურის საცხოვრებელი პირობები უნდა შეеფასებინა, მერია კი შესაბამის დასკვნას ელოდა. მუდმივი მოვლის ორგანიზების საკითხიც გადაუჭრელი რჩებოდა.
ამასთან, ხაჩატურის პრობლემა მხოლოდ საცხოვრებლის არქონით არ შემოიფარგლება. ადრეულ პუბლიკაციებში აღინიშნებოდა მისი მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემები და ის სირთულეები, რომლებსაც ის ყოველდღიურ ცხოვრებაში აწყდება. ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ მას უჭირს დამოუკიდებლად საკუთარი ცხოვრების ორგანიზება და საჭიროებების უზრუნველყოფა. მშვილებელი მშობლების გარდაცვალების შემდეგ ხაჩატური მარტო დარჩა, ახლობელი ადამიანების გარეშე, რომლებიც მასზე მუდმივად იზრუნებდნენ. ხაჩატურს სჭირდება არა მხოლოდ უსაფრთხო საცხოვრებელი და სითბო, არამედ მუდმივი მხარდაჭერა, ყურადღება და, საჭიროების შემთხვევაში, პროფესიონალური მოვლა. სახელმწიფო ორგანოების ყურადღების არაერთხელ მიპყრობის მიუხედავად, კონკრეტული გადაწყვეტილება, რომელიც ხაჩატურს მუდმივ და უსაფრთხო საცხოვრებელთან ერთად აუცილებელი მხარდაჭერით უზრუნველყოფდა, ნაპოვნი არ იყო.
ხაჩატურს მორიგი ზამთარი სითბოსა და თავშესაფრის გარეშე ელოდა. თუმცა, მერიის თანამშრომლებმა გადაწყვიტეს, მას დახმარებოდნენ ისე, რომ არ დალოდებოდნენ საკითხის სახელმწიფო თუ მუნიციპალურ დონეზე გადაწყვეტას. მერიის თანამშრომლებმა საკუთარი სახსრებით შეაგროვეს თანხა, ხოლო „ახალქალაქის სერვის-ცენტრმა“ საკუთარ თავზე აიღო ზემოხსენებული პატარა სახლი-ვაგონის ყოფილ სამხედრო ქალაქში გადატანის ორგანიზება და სამუშაოების შესრულება.
„ის ყოველთვის მოდიოდა მერიაში და ამბობდა, რომ ქუჩაში დარჩა. არ ვიცოდით, რამდენად შეესაბამებოდა ეს სიმართლეს, ამიტომ ერთ დღეს სხვა კოლეგებთან ერთად შევიკრიბეთ და წავედით იმ პირობების სანახავად, რომელშიც ცხოვრობდა. და ეს საშინელება იყო. ეს იყო ორსართულიანი დანგრეული სახლი. მას კიბის ქვეშ, ძონძების გროვაში ეძინა. ბიუჯეტიდან თანხას ვერ გამოვყოფდით, ამიტომ გადავწყვიტეთ, ფული ჩვენი ხელფასებიდან შეგვეგროვებინა. საქმის კურსში ჩავაყენეთ მერი მელქონ მაკარიანი, ყველამ ერთად შევაგროვეთ თანხა და აუზთან მდგარი ვაგონი ქალაქში გადავიტანეთ. მის დასახმარებლად სხვა გამოსავალი არ გვქონდა. გადატანის შემდეგ ვაგონი დავათბუნეთ, თბოიზოლაციაზე კი ლამინატი დავაგეთ. ყველაფერი ისე გავაკეთეთ, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ღუმელი არ იმუშავებს, შიგნით სითბო შენარჩუნდეს. ასევე ვიყიდეთ ზეთის გამათბობელი, ხანძრის თავიდან ასაცილებლად კი უსაფრთხოების ზომებიც გავითვალისწინეთ. მოვუტანეთ თეთრეული და ყველაფერი, რაც აუცილებელია“, – ჰყვება ერთ-ერთი მონაწილე.
მიუხედავად იმისა, რომ საცხოვრებლისა და სითბოს საკითხის მოგვარება მოხერხდა, კვლავ რჩება სანიტარიული პირობების პრობლემა. ვაგონს საკუთარი სველი წერტილი არ აქვს. ეს საკითხი ნაწილობრივ გადაიჭრა: ქალაქის ერთ-ერთ სასტუმროში ხაჩო შხაპის მიღებას შეძლებს, საპირფარეშოთი სარგებლობას კი იმ ნახევრად დანგრეულ სახლში მოახერხებს, სადაც ადრე ცხოვრობდა. ხაჩატურ პეტროსიანს, როგორც იქნა, გამოუჩნდა ადგილი, სადაც სითბოსა და უსაფრთხოებაში ცხოვრებას შეძლებს, თუმცა უფრო კომფორტულ პირობებზე საუბარი ჯერჯერობით ნაადრევია.