„პირველი ზარი“: ტრადიცია, სიხარული თუ ზედმეტი ხარჯები?

15 სექტემბერი ახალქალაქში მხოლოდ ახალი სასწავლო წლის დასაწყისი როდია. ბევრი ოჯახისთვის ეს განსაკუთრებული დღეა — ბავშვი პირველად გადააბიჯებს სკოლის ზღურბლს, ირგებს ზურგჩანთას, ახალ სამოსს და ცხოვრების ახალ ეტაპს იწყებს. უკვე მრავალი წელია, ამ დღეს თან სდევს ახალქალაქში ჩამოყალიბებული კიდევ ერთი ჩვეულება — „პირველი ზარის“ აღნიშვნა.
ბავშვის პირველი დღე სკოლაში აქ ხშირად ხდება სიხარულის მიზეზი არა მხოლოდ ოჯახისთვის, არამედ მეგობრებისთვის, მეზობლებისა და ნაცნობებისთვისაც. ადამიანები სტუმრობენ პირველკლასელის ოჯახს, ულოცავენ მას, გადასცემენ საჩუქრებს ან ყვავილებს და წარმატებულ, მშვიდ სასწავლო გზას უსურვებენ.
ერთი შეხედვით, ეს უბრალოდ მხიარული და თბილი ოჯახური ტრადიციაა. თუმცა, წლების განმავლობაში, ზოგ შემთხვევაში მან ვიწრო ოჯახური წრის ფარგლებს გასცდა და უფრო მასშტაბურ ღონისძიებად გადაიქცა. ბავშვის პირველ სასკოლო დღეს ხანდახან რესტორნებშიც კი აღნიშნავენ — მრავალრიცხოვანი სტუმრებით, გაშლილი სუფრებითა და საგრძნობი ხარჯებით. აი, ასე შეიძლება გადაიქცეს ბავშვის სკოლაში შესვლის აღსანიშნავი პატარა ოჯახური ზეიმი დიდ საზოგადოებრივ ღონისძიებად.
Jnews-ი ახალქალაქში ათზე მეტ მშობელს ესაუბრა, რათა გაეგო, თუ როგორ ეპყრობიან ისინი ამ ჩვეულებას. უნდა გახდეს თუ არა ბავშვის პირველ კლასში შესვლა დიდი დღესასწაულის საბაბი, თუ ეს დღე შეიძლება აღინიშნოს უფრო სkromნულ და ოჯახურ ატმოსფეროში?
ჩემი აზრით, ბავშვის სკოლაში შესვლა ჩვეულებრივი მოვლენაა და მისი რაიმე ფორმით აღნიშვნა სრულიად უაზრობაა“, — განაცხადა ჩვენმა ერთ-ერთმა რესპონდენტმა.
„ჩემი შვილი სკოლაში გასულ წელს წავიდა, სახლში არანაირი განსაკუთრებული ღონისძიება არ მოგვიწყვია. სასკოლო ღონისძიების შემდეგ ბებიასთან და პაპასთან ერთად სახლში დავბრუნდით, ყავა დავლიეთ და ეს იყო“, — იხსენებს გაიანე.
„რეალურად, ეს ძალიან ინდივიდუალურია. არიან ადამიანები, ვისაც დიდი სანაცნობო წრე აქვს, სახლი კი — პატარა, ამიტომაც აღნიშნავენ რესტორანში. პირადად მე, გასულ წელს, ჩემი ქალიშვილის „პირველი ზარი“ სახლში აღვნიშნე. პატარა ტკბილი სუფრა გავშალე, რადგან ვიცოდი, რომ სტუმრები მეყოლებოდა“, — გაგვიზიარა თავისი მოსაზრება და გამოცდილება ნაზ მგდესიანმა.
წელს ჩემი ქალიშვილი სკოლაში მიდის, ის ჩემი პირველი შვილია, რომელსაც სკოლაში ვუშვებ. ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, ამ დღეებში ბავშვთან ვიყო და მასთან მეტი დრო გავატარო. ვფიქრობ, პირველ დღეებში ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, რომ მშობელი ბავშვს ახალ გარემოსა და ატმოსფეროსთან ადაპტაციაში დაეხმაროს. რა თქმა უნდა, დიდ დღესასწაულს არ ვმართავთ, თუმცა დროის დათმობა მჭირდება მსუბუქი წასახემსებლის მოსამზადებლად, რადგან სტუმრები გვექნება — ახალქალაქში ასეა მიღებული“, — გაგვიზიარა თავისი აზრები ტირუი ხაჩატრიანმა.
„თუ სტუმრებს ელოდებით, რა თქმა უნდა, ბევრად უფრო მართებულია რესტორანში აღნიშვნა, რადგან ნაკლებ დროსა და ენერგიას დახარჯავთ, ვიდრე ეს ყველაფერი სახლში რომ მოაწყოთ. ჩვენთან მიღებულია აღნიშვნა — თუ თქვენ მიხვედით ნაცნობების მოსალოცად, ბუნებრივია, მათაც მოუნდებათ თქვენი ბავშვის მოლოცვა, ვფიქრობ, ეს ნორმალურია“, — გამოთქვა თავისი მოსაზრება კარინემ.
ჩემი შვილიშვილიც წელს მიდის სკოლაში, მაგრამ არანაირი დღესასწაულის მოწყობას არ ვაპირებთ. ეს ბუნებრივი მოვლენაა, რომ ბავშვი სკოლაში მიდის, ამაში უჩვეულო არაფერია. აი, სკოლას რომ დაამთავრებს ან უნივერსიტეტში ჩააბარებს, აი მაშინ კი იქნება აღნიშვნის საბაბი“, — განაცხადა სალვი მარაბიანმა.
„ჩემი აზრით, ბავშვის სკოლაში შესვლის აღნიშვნას აზრი არ აქვს, თუმცა გასულ წელს ეს სახლში, მოკრძალებულად აღვნიშნეთ, რადგან სტუმრების მიღება მაინც გვიწევდა“, — თქვა აქსანა მარტინესმა/მარგარიანმა (მარგარიანმა).
„გასულ წელს ჩემი შვილიშვილი წავიდა სკოლაში. სახლში აღვნიშნეთ. რეალურად, სიყვარულით ვემზადებოდი, რადგან ძალიან მიხაროდა. ბუნებრივია, როცა ახლობლების მოსალოცად მიდიხარ, საპასუხო ყურადღებასაც ელოდები“, — თქვა ბებია ლუსიამ.
პირველი ზარის“ აღნიშვნა ისეთი ტრადიციაა, რომელიც ახალქალაქში წლების განმავლობაში ჩამოყალიბდა და მას სხვადასხვა ოჯახი განსხვავებულად აღნიშნავს. ზოგისთვის ეს მშვენიერი საბაბია სიხარული მეგობრებსა და მეზობლებს გაუზიაროს, მაშინ როდესაც სხვები ამ დღის გატარებას მხოლოდ ოჯახის წევრებთან ერთად ამჯობინებენ.
Jnews-ის მიერ მშობლებთან ჩატარებული საუბრებისას აღმოჩნდა, რომ დღეს სულ უფრო მეტი ოჯახი ირჩევს სკოლის პირველი დღის მოკრძალებულ გარემოში, დიდი ღონისძიებებისა და დამატებითი ხარჯების გარეშე აღნიშვნას. ამასთან, ტრადიცია ნარჩუნდება და თითოეული ოჯახი თავისებურად აღნიშნავს ამ დღეს.