29 აპრილს ახალქალაქი რიტმითა და მოძრაობით აივსო: ქალაქში ცეკვის საერთაშორისო დღე შთამბეჭდავად აღნიშნეს. დღესასწაულის მიზეზი გახდა ფესტივალი, რომლის ინიციატორიც კულტურის სახლის დირექტორი და ანსამბლ „ჯავახკის/ჯავახეთის“ მხატვრული ხელმძღვანელი, ალიკ ქსპოიანი იყო.
დღესასწაულმა ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის თითქმის ყველა სოფლის საცეკვაო კოლექტივი გააერთიანა და ტრადიციების, კულტურისა და ეროვნული სამოსის — ტარაზის ნამდვილ ზეიმად იქცა. გამოსვლების დაწყებამდე, მკვეთრ ეროვნულ სამოსში გამოწყობილი მონაწილეები სტუმრებთან ერთად ცენტრალურ მოედანსა და კულტურის სახლთან შეიკრიბნენ, რის შემდეგაც ცენტრალურ პარკში, „ხას ბახჩაში“ გაისეირნეს – ამ მსვლელობამ მთელ დღეს განსაკუთრებული განწყობა შესძინა.
სტუმრებს შორის იყვნენ ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის მერიისა და საკრებულოს წარმომადგენლები, ასევე სომხური სამოციქულო ეკლესიისა და საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სასულიერო პირები.
დღესასწაულის თარიღს ნამდვილად სიმბოლური მნიშვნელობა აქვს. ცეკვის საერთაშორისო დღე 1982 წელს, იუნესკოსა (UNESCO) და ცეკვის საერთაშორისო საბჭოს ინიციატივით დაწესდა, რათა ხაზი გაესვას ცეკვის უნივერსალურობას — როგორც ენის, რომელიც მთელ მსოფლიოში ყველასთვის გასაგებია.
თარიღი უკავშირდება ჟან-ჟორჟ ნოვერის (1727–1810) დაბადების დღეს. ის იყო გამოჩენილი რეფორმატორი, რომელმაც ბალეტის შესახებ წარმოდგენა ძირეულად შეცვალა. მასზე ადრე ცეკვა ხშირად მხოლოდ ოპერის დადგმების ნაწილი იყო, თუმცა ნოვერმა პირველმა წამოაყენა იდეა, რომ ბალეტი გამხდარიყო ხელოვნების დამოუკიდებელი სახეობა — სიუჟეტით, დრამატურგიითა და დამახასიათებელი გმირებით.
მან დაამკვიდრა ე.წ. „მოქმედებითი ბალეტის“ (ballet d’action) პრინციპები, სადაც მოძრაობები, მიმიკა და ჟესტები ყვებიან ისტორიას სიტყვების გარეშე. ნოვერი ბუნებრიობას ანიჭებდა უპირატესობას: მან უარი თქვა მძიმე კოსტიუმებზე, ნიღბებსა და ხელოვნურობაზე, რადგან სცენაზე ცოცხალი ემოციებისა და დამაჯერებლობისკენ ისწრაფოდა. მისი მთავარი ნაშრომი — წიგნი „წერილები ცეკვისა და ბალეტების შესახებ“ (1759) — კლასიკური ბალეტის განვითარების საფუძველი გახდა და უდიდესი გავლენა მოახდინა მსოფლიო ქორეოგრაფიაზე.
დღეს ამ დღესასწაულის მნიშვნელობა პროფესიული წრის ფარგლებს ბევრად სცილდება. ამ დღეს მთელ მსოფლიოში იმართება ფესტივალები, ქუჩის წარმოდგენები, მასტერკლასები და ფლეშმობები. მთავარი იდეაა – ადამიანების გაერთიანება მოძრაობის საშუალებით და იმის ჩვენება, რომ ცეკვას არ გააჩნია საზღვრები, ენები და ეროვნება, და ის შეიძლება იყოს კულტურებს შორის დიალოგის ფორმა.
და ყოველ წელს, ამ დღეს, ცეკვის სამყარო – კლასიკური თეატრებიდან თანამედროვე კოლექტივებამდე – ერთიანდება, რათა შეგვახსენოს: მოძრაობას იმაზე მეტის თქმა შეუძლია, ვიდრე სიტყვებს.
