ასაკის მატებასთან ერთად, ბავშვობის გატაცებები ხშირად იცვლება, ტრანსფორმირდება და სრულიად სხვა ფორმას იღებს. როდესაც საქმე პროფესიის არჩევას ეხება, ბევრი თავდაჯერებულად ირჩევს ერთ გზას, თუმცა არიან ისეთებიც, ვინც მუდმივად ეძებს საკუთარ თავს. ახალქალაქელი მხატვარი, არევიკ ხრიმიანი, ერთ-ერთი მათგანია — ის კვლავაც საკუთარი ბედნიერების ძიებაშია.
„მზე-გოგონა“ (სწორედ ასე ითარგმნება მისი სახელი სომხურიდან) სტუდენტია, ის სომხეთში სწავლობს და გარშემომყოფებს თავისი ნათელი ენერგიითა და ღიმილით ათბობს. არევიკი ახალქალაქის ნიჭიერი ახალგაზრდობის იმ ნაწილს მიეკუთვნება, რომლებისთვისაც მხოლოდ ერთი საქმით შემოფარგვლა საკმარისი არ არის. დაჯილდოებულმა მხატვარმა თავისი გზა აირჩია, თუმცა მალევე მიხვდა: ეს პროფესია მას ნამდვილ ბედნიერებას არ ანიჭებდა.
„თავდაპირველად სომხურ-რუსულ უნივერსიტეტში (РАУ) რეკლამისა და საზოგადოებასთან ურთიერთობის ფაკულტეტზე ჩავაბარე. წელიწადნახევრიანი სწავლის შემდეგ მივხვდი, რომ ეს ჩემი საქმე არ იყო და ამ მიმართულებით სწავლის გაგრძელება აღარ მსურდა, მიუხედავად იმისა, რომ წითელ დიპლომზე მივდიოდი. ნახევარი წლით აკადემიური შვებულება ავიღე და ახლა გამოცდებისთვის ვემზადები, რათა კომუნიკაციების დიზაინის ფაკულტეტზე გადავიდე და ეკონომიკის უმაღლეს სკოლაში ჩავაბარო. მივხვდი, რომ საკუთარ თავს მარკეტინგსა და რეკლამაში საერთოდ ვერ ვხედავ. გადავწყვიტე, რომ ამ ცხოვრებაში ჩემი მიზანი და მისიაა — სამყარო უფრო ესთეტიკური, ლამაზი და ლოგიკური გავხადო. და, რა თქმა უნდა, უბრალოდ მინდა ვიყო უფრო ბედნიერი,“ — ამბობს ის.
ხშირად არჩეული პროფესია მთელი ცხოვრების საქმედ არ იქცევა ხოლმე. ირჩევ ერთს, თუმცა დროთა განმავლობაში ხვდები, რომ ეს შენი გზა არ იყო. ზოგიერთი ასეთ დროს იბნევა, ზოგი კი ჯიუტად აგრძელებს წინ სვლას, მიუხედავად იმისა, რომ საქმისგან სიხარულს ვეღარ იღებს. თუმცა არსებობენ ისეთებიც, ვინც საკუთარ თავში პოულობს სიმამაცეს, კვლავ და კვლავ შეცვალოს მიმართულება იმ საქმიანობის ძიებაში, რომელსაც ნამდვილი ბედნიერება და ინტერესი მოაქვს. დიზაინის ფაკულტეტზე სწავლა არევიკს უფრო ძვირი დაუჯდება, თუმცა ის ამისთვის მზადაა, რადგან პარალელურად მუშაობს, რათა თავად შეძლოს, როგორც თავად ამბობს, ამ „სხვაობის“ გადახდა.
„საერთოდ, ბევრგან ვცადე მუშაობა და უკვე მივხვდი — თუ საქმე ჩემს მისიასთან არ არის კავშირში, მაგალითად, ტანსაცმლის გამყიდველად ვერ ვიმუშავებ. გადავწყვიტე, ძალები ტატუში მეცადა. მომწონს, როგორ გამოიყურება ის ადამიანებზე. ეს ძალიან ესთეტიკურია, ამშვენებს და გამოარჩევს ადამიანს საზოგადოებისგან, ხდის მას უნიკალურს. უბრალოდ მომწონს ადამიანების გაბედნიერება“.
ამ პროფესიის ასათვისებლად მას ძალიან ცოტა დრო დასჭირდა.
„კურსებზე ჩავეწერე და მაშინვე გამომივიდა. კურატორმა მითხრა, რომ ასეთი წარმატებით მალე დამარეგისტრირებდნენ და მუშაობას შევძლებდი. რა თქმა უნდა, ის, რომ ვხატავ, უდიდესი პლუსია. ჩემი მხატვრული მონაცემებისა და გავარჯიშებული ხელის წყალობით, ეს პროფესია ძალიან სწრაფად ავითვისე. ხშირად ადამიანები წლობით სწავლობენ, მე კი ერთ თვეში ყველაფერი ავითვისე“, — ჰყვება არევიკი.
რასაც უნდა მოჰკიდოს ხელი არევიკმა, ყველაფერი გამოსდის. მიუხედავად ამისა, იმ პროფესიებს, რომლებშიც ის საკუთარ თავს ეძებს, შინაგანი ლოგიკა და მსგავსება აერთიანებს: თითოეული მათგანი ნიჭსა და ნატიფ გემოვნებას მოითხოვს.
„ვებ-დიზაინითაც ვარ დაკავებული. ახლა ნელ-ნელა გრაფიკულ დიზაინერად გადაკვალიფიცირებასაც ვცდილობ, რადგან ეს უფრო მეტად უკავშირდება ჩემს საქმეს — მჭირდება, რომ ესკიზების ხატვა და მათი მუშაობის პროცესში გამოყენება შემეძლოს. დიზაინის ფაკულტეტზე ჩავაბარე, სადაც ბრენდინგსა და გრაფიკულ დიზაინსაც ვისწავლი, რაც ასევე ძალიან ახლოსაა ჩემთან. თუ ადამიანი გრძნობს, რომ რაღაც კარგად გამოსდის, მაგრამ ეს მაინც არ არის ის, რისკენაც გული მიუწევს, მან ძიება უნდა გააგრძელოს. აქ საკუთარი თავის პოვნის ორი გზა არსებობს: პირველი — ეძებო სრულიად ახალი სფეროები, მაგალითად, მხატვარმა ძალები მუსიკაში ან სპორტში მოსინჯოს; და მეორე, როგორც მე ვაკეთებ — სცადო სხვადასხვა მიმართულება ერთი სფეროს ფარგლებში. მაგალითად: ხატვა, დიზაინი, გრაფიკული დიზაინი, ვებ-დიზაინი…“
არევიკი მიიჩნევს, რომ არასაჭირო პროფესია არ არსებობს: „მოდურმაც“ და ჩვეულებრივმა პროფესიებმაც დროთა განმავლობაში შეიძლება აქტუალობა დაკარგონ — ყოველ მათგანს თავისი დრო და ვადა აქვს.
„მოდური პროფესიებიც კი ყოველთვის საჭიროა. მაგალითად, ჩემი არჩევანი — ტატუ. ის მხოლოდ მოდური კი არა, საჭიროცაა, რათა ადამიანმა თავი უფრო ბედნიერად იგრძნოს, სხვებისგან გამოირჩეოდეს და ინდივიდუალური იყოს. იგივეა გრაფიკული დიზაინიც — ის აუცილებელია, რომ ბიზნესი განვითარდეს, გახდეს უფრო ძლიერი და მასშტაბური. გრაფიკული დიზაინი — ეს უკვე ბიზნესია ბიზნესისთვის“.
ბევრი სხვა ახალგაზრდის მსგავსად, არევიკ ხრიმიანი საკუთარ თავს მშობლიური მიწისგან შორს ეძებს, სადაც, მისი თქმით, ბევრი პერსპექტივა და შესაძლებლობა არ არის. თვითგამოხატვისა და პროფესიული ჩამოყალიბებისთვის მან ისტორიული სამშობლო აირჩია — ადგილი, სადაც თავს უსაფრთხოდ და შინაგანად მშვიდად გრძნობს.
აქ ქალაქი დიდია და შესაძლებლობებიც მეტია. თუმცა, რა თქმა უნდა, სამომავლოდ — და ამას ყოველთვის თავდაჯერებულად ვამბობ — აუცილებლად დავბრუნდები ახალქალაქში და იქ რაიმე სრულიად განსხვავებულს გავაკეთებ. შესაძლოა, დიზაინის სკოლა გავხსნა ან სხვა საინტერესო პროექტი წამოვიწყო. ერევანში ენობრივი თვალსაზრისით უფრო კომფორტულია, ამასთან, დროს ძირითადად აქ ვატარებ და ეს ქალაქი ჩემთვის უფრო ახლობელი და მშობლიური გახდა. სომხეთში ბევრი ისეთი შესაძლებლობაა, რაც ახალქალაქში არ გვაქვს. ამავდროულად, აქ უფრო რთულია, რადგან კონკურენცია დიდია — რთულია სამუშაოს პოვნა ან IT-სფეროში ფრილანსერად მუშაობა. ეს სფერო აქ ძალიან განვითარებულია, ამიტომ შენ გარდა უამრავი დიზაინერია. ირჩევენ საუკეთესოებს, ხელფასი კი შედარებით დაბალია. ამიტომ, თუ გსურს ამ სფეროში დიდ წარმატებას მიაღწიო, დასავლეთში უნდა წახვიდე“.
დაკავებულობის მიუხედავად, ნიჭიერ გოგონას არ მიუტოვებია ის საქმე, რომლითაც ფართო აუდიტორიამ გაიცნო. ის კვლავინდებურად პოულობს სიმშვიდესა და ჰარმონიას ტილოზე ფუნჯის მონასმების ესთეტიკაში. ფერწერა მისთვის ისევ სულის გამოსაკვებ საქმიანობად რჩება. ხატვით არევიკი 13 წლის ასაკიდანაა დაკავებული.
„ხატვისთვის თავი არ დამინებებია, შეკვეთებსაც კი ვიღებ. ახლა ერთ-ერთ საოჯახო პორტრეტზე ვასრულებ მუშაობას. პარალელურად ვცდილობ ერთმანეთს შევუთავსო სპორტული დარბაზი, ხატვა, სწავლა და ტატუ. როგორ ვასწრებ? სიმართლე გითხრათ, ძალიან რთულია. თუმცა დღე ასე გადავანაწილე: დღეს მაქვს ტატუ და ხატვა, ხვალ კი — სწავლა და სპორტი, და ასე წრეზე. აი, ასეთია ჩემი ყოველი დღე“, — ამბობს ის.
სხვადასხვა მიმართულების ძიებაში ის თანდათან მიდის იმ დასკვნამდე, რომ მისთვის მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ პროფესია, არამედ იმ საქმის აზრითა და ჰარმონიით შეგრძნება, რასაც აკეთებს. საკუთარი თავისა და სამყაროში საკუთარი ადგილის ძიება მისთვის მთავარ ორიენტირად და პიროვნული თუ შემოქმედებითი გზის საფუძვლად იქცა. ეს არის გზა თვითრეალიზაციისა შემოქმედების, ესთეტიკისა და მუდმივი შინაგანი განვითარების მეშვეობით.
